Hoe vreemd dit ook klinkt, je kunt het beste met HOBVEN beginnen na een dikke blessure.
Vaak willen mensen niet luisteren naar goed advies en denken we "dat zal mij niet overkomen" en dus gaan we er stevig tegenaan (want we zijn toch zeker beter dan de ander).
En dan gaat het mis, vooral de kuiten krijgen het zo zwaar te verduren dat daar grote problemen uit kunnen ontstaan. In mijn geval is de overgang van de Achillespees naar de kuitspier gescheurd, en ik was letterlijk weken "uit de running".
Dat is gewoon jammer.
Toen ik aan het herstellen was had ik tijd om wat meer te lezen over HOBVEN. De site van Ken Saxton heeft een schat aan informatie. Vooral over het beginnen met HOBVEN. Het beste advies dat hij geeft is m.i. "laat het leuk blijven en blijf naar je lichaam luisteren".
Dat is wat ik nu probeer te doen. Een snelle tijd neerzetten is leuk, maar wanneer je lichaam onderwijl protesteert kun je beter naar je lichaam luisteren, 'een tandje terugschakelen' en plezier houden aan het lopen.
Het gaat tenslotte om het plezier aan het lopen, laten we dat voorop stellen. Al het andere komt dan vanzelf.
woensdag 21 juli 2010
donderdag 1 juli 2010
Voorzichtig begonnen
Ik vond het best wel moeilijk aan het Hobv avontuur te beginnen. Er is veel over te lezen en je hoort vooral positieve verhalen over hoe het hardlopen op blote voeten een oplossing is voor veel hardloop gerelateerde blessures.
Sommige verhalen leken me wat te mooi, maar goed, i.v.m. mijn blessure kon ik niet meer hardlopen met de schoenen die ik had en toch wilde ik wel graag blijven hardlopen.
Het was ondertussen al bijna winter en om dan nog te beginnen met hardlopen op blote voeten leek me wel een beetje erg heftig.
Daarom heb ik een compromis gesloten: ik ben begonnen op waterschoentjes.
Mijn huisgenoten vonden het wel een beetje vreemd (maar ja, ze kennen me nu onderhand wel, ik ben niet wars van uitzonderlijke dingen). Gelukkig is er een psychiatrisch centrum dichtbij waar ik woon en als ik daar maar ging hardlopen, dan zou ik niet teveel opvallen tussen al die mensen, vonden ze.
Ik vond het vooral moeilijk om de juiste loophouding te vinden, maar dat lukte na enige tijd redelijk goed (dacht ik, maar daarover later meer). De voeten deden in het begin wel een beetje pijn, maar voelde na het hardlopen lekker "rozig".
Het rondje dat ik toentertijd liep was ongeveer 2,5 km en wanneer ik op het psychiatrisch centrum was, deed ik mijn waterschoenen uit (het was 's morgen toch nog lekker donker) en liep ik een paar meter op blote voeten. Geleidelijk aan de afstand die ik blootsvoets liep steeds langer.
Wat wel erg belangrijk was (en is), is het aansterken van je spieren, vooral in de voet. Daarvoor deed ik flink veel oefeningen, zoals op de tenen lopen, springen, van de ene voet op de andere balanceren, etc., vooral de kuitspieren moeten getraind worden, want die krijgen het best hard te verduren.
De voortgang ging goed en ik voelde me er wel tevreden over.
Op een ochtend wilde ik vanaf het begin op blote voeten lopen om dan de waterschoenen aan te doen wanneer het niet meer ging. Dus de waterschoenen ter hand genomen en vertrokken....
Het ging best wel goed en ik voelde geen vreemde dingen. Uiteindelijk heb ik de hele 2,5 km op blote voeten gelopen. Thuis gekomen heb ik de voeten bekeken en er zaten een paar flinke blaren op. Wat was namelijk het geval: het was winter en het had best gevroren. Daardoor zijn de zolen van mijn voeten enigszins verdoofd en werden de signalen vanuit de voeten niet meer goed doorgegeven of opgepikt.
Ik moest die dag gewoon naar het werk en heb dat ook gedaan. Lopen ging erg moeilijk, maar ik heb pas laat op de avond de blaren doorgeprikt, er kwam heel wat vocht uit.
Waarom schrijf ik dit? Om aan te geven dat ik onverstandig geweest ben? Nee, ik weet namelijk dat veel hardlopers te hard van stapel lopen (en mijn fysiotherapeut heeft dat bevestigd), zich daardoor blesseren en een heel stuk achterop raken in het bereiken van hun doel om gewoon lekker te kunnen lopen. Geduld en een rustige opbouw van de belasting is een vereiste, maar wordt vaak uit het ook verloren in de ijver om wat te bereiken.
Dus: "Begin rustig!"
Sommige verhalen leken me wat te mooi, maar goed, i.v.m. mijn blessure kon ik niet meer hardlopen met de schoenen die ik had en toch wilde ik wel graag blijven hardlopen.
Het was ondertussen al bijna winter en om dan nog te beginnen met hardlopen op blote voeten leek me wel een beetje erg heftig.
Daarom heb ik een compromis gesloten: ik ben begonnen op waterschoentjes.
Mijn huisgenoten vonden het wel een beetje vreemd (maar ja, ze kennen me nu onderhand wel, ik ben niet wars van uitzonderlijke dingen). Gelukkig is er een psychiatrisch centrum dichtbij waar ik woon en als ik daar maar ging hardlopen, dan zou ik niet teveel opvallen tussen al die mensen, vonden ze.
Ik vond het vooral moeilijk om de juiste loophouding te vinden, maar dat lukte na enige tijd redelijk goed (dacht ik, maar daarover later meer). De voeten deden in het begin wel een beetje pijn, maar voelde na het hardlopen lekker "rozig".
Het rondje dat ik toentertijd liep was ongeveer 2,5 km en wanneer ik op het psychiatrisch centrum was, deed ik mijn waterschoenen uit (het was 's morgen toch nog lekker donker) en liep ik een paar meter op blote voeten. Geleidelijk aan de afstand die ik blootsvoets liep steeds langer.
Wat wel erg belangrijk was (en is), is het aansterken van je spieren, vooral in de voet. Daarvoor deed ik flink veel oefeningen, zoals op de tenen lopen, springen, van de ene voet op de andere balanceren, etc., vooral de kuitspieren moeten getraind worden, want die krijgen het best hard te verduren.
De voortgang ging goed en ik voelde me er wel tevreden over.
Op een ochtend wilde ik vanaf het begin op blote voeten lopen om dan de waterschoenen aan te doen wanneer het niet meer ging. Dus de waterschoenen ter hand genomen en vertrokken....
Het ging best wel goed en ik voelde geen vreemde dingen. Uiteindelijk heb ik de hele 2,5 km op blote voeten gelopen. Thuis gekomen heb ik de voeten bekeken en er zaten een paar flinke blaren op. Wat was namelijk het geval: het was winter en het had best gevroren. Daardoor zijn de zolen van mijn voeten enigszins verdoofd en werden de signalen vanuit de voeten niet meer goed doorgegeven of opgepikt.
Ik moest die dag gewoon naar het werk en heb dat ook gedaan. Lopen ging erg moeilijk, maar ik heb pas laat op de avond de blaren doorgeprikt, er kwam heel wat vocht uit.
Waarom schrijf ik dit? Om aan te geven dat ik onverstandig geweest ben? Nee, ik weet namelijk dat veel hardlopers te hard van stapel lopen (en mijn fysiotherapeut heeft dat bevestigd), zich daardoor blesseren en een heel stuk achterop raken in het bereiken van hun doel om gewoon lekker te kunnen lopen. Geduld en een rustige opbouw van de belasting is een vereiste, maar wordt vaak uit het ook verloren in de ijver om wat te bereiken.
Dus: "Begin rustig!"
Abonneren op:
Reacties (Atom)