Rennen in de bossen

Vorig weekend moest ik in Putten zijn. Ik kom daar wel eens vaker en had al opgemerkt dat je er mooi kunt hardlopen. Deze keer heb ik mijn hardloopkleding meegenomen en ben na de afspraak gaan lopen in de bossen.

Ik had op Afstandmeten.nl een route "uitgezet":

Tijdens het rennen merkte ik al snel dat ik me niet aan de route kon houden, ik had een afslag gemist doordat ik de afstand verkeerd ingeschat had. Dat was geen probleem; dan maar rennen op mijn richtinggevoel. (De uitgezette route heb ik later op afstandmeten.nl aangepast.)

Ik heb op alle soorten ondergrond en paadjes gelopen. De bladerlaag was lekker dik en dempte goed. Af en toe op een tak of een steen gestapt, maar zonder nare gevolgen. 

Het had de laatste dagen best geregend waardoor veel plassen waren ontstaan, sommige groot, andere klein en dan ook nog sterk variërend in diepte.

Ik ben er zoveel mogelijk (voorzichtig) doorgerend. Het was telkens weer een verrassing hoe diep de plas zou zijn en hoe modderig de bodem. Soms kwam het water tot de kuiten en een enkele keer tot de knieën.

Als ik de route op hardloopschoenen zou hebben gelopen zou ik meer om de plassen heen zijn gegaan. Het water zou de schoenen zwaar maken en dat is allemaal extra gewicht dat je mee moet dragen. Mijn voeten waren wel nat, maar door de bloedcirculatie bleven ze lekker warm. Natte schoenen zouden m.i. als koelblokken werken en de voet zou er onderkoeld door kunnen raken, om van al het zand in je schoenen maar niet te spreken.

Tijdens het rennen besefte ik dat ik wel erg alleen was. Ik kwam wandelaars en hardlopers tegen op de beter begaanbare wegen en paden. "Wat als ik een ongeluk zou krijgen, bijvoorbeeld door een val?" vroeg ik me af. Ik heb me daarom voorgenomen om bij een volgende tocht een fluitje mee te nemen. Mocht er wat gebeuren, dan kun je net zolang blijven fluiten totdat iemand je hoort en je opzoekt.

Het terrein was erg gevarieerd. Zand, grind, bladeren, modder, water, het werd een beste krachttraining.

Het loopje heeft met erg goed gedaan. Het gaf mee een voldaan gevoel om zo door de bossen gerend te hebben. Omdat ik me niet aan de route heb kunnen houden werd het een langer loopje dan ik gewild had, maar ik voelde me lekker fris en het herstel nadien ging ook goed.

Het lijkt erop dat mijn conditie beter begint te worden.

Deze keer ben ik wat vaker gestopt om me te oriënteren, maar ook om eens te kijken naar dingen die ik langs de weg tegen kwam, zoals het “Zwaartepunt van Nederland”.

 

Het gaf me nog meer plezier aan het lopen.