Ik begon al redelijke afstanden te lopen en de conditie werd geleidelijk aan wat beter. Op zich ging het hardlopen wel goed, maar tijdens het afstruinen van het internet las ik over "Pose running". Dat leek me wel wat.
Filmpjes bekeken, artikelen erover gelezen en dan natuurlijk uitproberen.
Bij "Pose Running" maak je gebruik van de zwaartekracht. Je loopt, vanuit je heup, iets voorover met je bovenlichaam en daardoor "val" je wat naar voren. Om niet op je snuffer te vallen moeten je benen je wel bijhouden. Je voeten mogen niet voor je lichaam, maar moeten onder je lichaam blijven. Je neemt dus kortere pasjes, waarbij je de hakken flink omhoog moet laten komen in de richting van je "derrière". Zo ontstaat een mooie, rondgaande beweging van je benen.
Vandaar de cirkel in het embleem.
Daarbij moet je op je voorvoet lopen en niet op je hak. Dat laatste kan ook helemaal niet wanneer je vanuit de heup naar voren "valt", of je loopt in een wel erg vreemde houding, een cursieve C (dat is pas echt zwaar voor je knieën).
"Pose running" geeft een mooie loophouding, vooral wanneer je dit filmpje op YouTube bekijkt.
Nadat ik allerhande informatie tot mij genomen had, ben ik me gaan beoefenen in "Pose Running", op mijn Brooks Addiction 5's.
Uiteraard liep ik te hard van stapel (te veel, te lang, wie kent dat niet) en heb ik dat moeten bezuren met veel spierpijn, vooral in de kuiten.
Toch bespeurde ik wel direct een vooruitgang in mijn lopen. Wat me alleen in de weg zat waren de hakken van mijn schoenen. Ik wilde zo min mogelijk met mijn hakken op de grond komen (fout!) en vooral op mijn voorvoet lopen, daardoor plaatste ik mijn voet in een erg grote hoek, wat resulteerde in pijn in de kuiten (en heel veel "naplezier").
Geen opmerkingen:
Een reactie posten