Afgelopen zaterdag had ik voorgenomen om 10 km te gaan lopen en ik wilde dat binnen een uur doen.
De route is niet spectaculair, het gaat door een bosrijke omgeving over een fietspad, langs een grote weg tot aan een rotonde en dan weer terug. Zo vroeg op de zaterdagmorgen is er maar weinig verkeer, dus is het een mooie route om te lopen.
Omdat ik de afstand binnen het uur wilde lopen heb ik vanaf het begin het tempo wat hoger ingezet. Waarschijnlijk heb ik me daarom meer afgezet en is er, precies op de bal van mijn voet, een wrijvingsplekje ontstaan. Pas na 6 km begon ik het te voelen en heb ik een andere loophouding aangenomen, namelijk meer door de knieën en de voeten platter op de grond gezet. Hierdoor ging het beter, maar het kwaad was al geschied.
Uiteindelijk heb ik de afstand binnen het uur gelopen, maar de 12 km van de zaterdag daarvoor ging een stuk beter.
Gisteren wilde ik een route van 8 km lopen, mooi door de bossen en landelijke omgeving van het dorp waar ik werk, het wondje leek voldoende hersteld te zijn (dacht ik) en ik heb de hele route uitgelopen. Toch kreeg ik last van het wondje, dat was jammer, maar het was wel een les voor mij.
Ik moest namelijk weer meer op mijn houding letten om de voet te ontlasten, meer door de knieën, vlakkere voetzetting, etc. Afgelopen zaterdag had ik, na de 10 km, erge last van de spieren in mijn bovenbenen, maar gisteren bleek dat de spieren in de bovenbenen aanmerkelijk aangesterkt waren en ik kon de gekozen loophouding goed volhouden.
Dit was voor mij opnieuw een bevestiging dat er meer naar het lichaam geluisterd moet worden en dat een blessure geen verhindering van de gestelde doelen hoeft te betekenen, maar een leermoment kan zijn, waar je later veel aan hebt en je uiteindelijk toch beter van wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten