Mijn eerste trimloop

Even iets anders …

Gisteren heb ik voor de eerste keer deelgenomen aan een georganiseerde trimloop en heb me ingeschreven voor de 5km.

Het was überhaupt mijn eerste deelname aan een trimloop en dan ook nog op blote voeten! Ik was best zenuwachtig. Je ziet de overige deelnemers bezig met een warming-up en daar sta je dan, je komt aan op hardloopschoenen en doet ze dan uit om op blote voeten je eigen warming-up te doen (enigszins de omgekeerde wereld, nietwaar?) Ik heb me gewoon wat afzijdig gehouden en ben mijn eigen gang gegaan. Achteraf besef ik dat de meeste deelnemers gespannen waren.

Op het signaal om te verzamel bij de start ben ik een beetje achteraan gaan staan om alles rustig te bekijken en over me heen te laten komen. Het weer was ronduit slecht, het regende en er was een harde wind, voor het begin van de trimloop was ik al doorweekt.

Het startschot werd gelost en daar gingen we.

Ik heb me bewust ingehouden, er wordt al zoveel op een loper op blote voeten gelet dat ik niet de fout wilde maken om aan het begin teveel energie te verbranden en dan strompelend over de finish te komen.

Al snel veranderde het peloton in een langgerekt lint en iedereen leek zijn juiste tempo gevonden te hebben. Geleidelijk vond ik ook mijn plaatsje en kon ik, in mijn tempo, andere deelnemers inhalen. Enkele deelnemers waren halverwege al aan hun eindje, ze gaven toe dat ze te snel begonnen waren.


Het parcours ging over asfalt, gras, grind en klinkers, maar het was niet te zwaar om met blote voeten op te lopen. Vanaf de 4km paal ben ik me gaan richten op de eindstreep. Geleidelijk heb ik mijn tempo wat opgebouwd, om op het laatst (500 m. voor de finish) een gematigde sprint in te zetten en het tempo verder te verhogen. Op een bepaald moment ging dat niet meer en moest ik even inhouden, maar het zien van de finish gaf me een nieuwe stimulans. Nog snel een deelnemer ingehaald en een forse eindsprint ingezet. Resultaat: 5370 m in 30:09, niet slecht voor een eerste keer.

De hele loop door heb ik me gericht op het terrein en mijn eigen lichaam. Voor mij was het luisteren naar mijn lichaam het allerbelangrijkst, ik wilde geen gescheurde spier oplopen, of een andere blessure. Ik wil vooral plezier beleven aan het lopen.

De reacties van toeschouwers waren heel divers, maar vooral positief. Uitspraken varieerden van:
“The Barefoot runner!” tot “Blote voeten? Ja dat kan ook!”, ook een voorbijrijdende automobilist deed zijn raampje open en maakte een positieve opmerking. Een renner kwamen na de trimloop naar mij toe en stelde geïnteresseerde vragen, een ander zei “ik hoorde je helemaal niet aankomen, ineens was je naast me en weg was je”.

Voor mij is het een goede ervaring geweest en ik hoop het vaker te doen.