Nog steeds bezig

Wat gaat de tijd toch snel.
Er zijn alweer wat jaren voorbij en m'n blog lijkt stil te staan, maar het hardlopen op blote voeten gaat door.
Het blijft leuk!
Even een rondje tussen de middag, of een langere run in het weekend, het is heerlijk.

Mocht je dit lezen, dan zou ik je willen zeggen "geef hardlopen op blote voeten" een kans, maar doe het voorzichtig.
Begin langzaam en train je beenspieren, vooral je kuiten, anders blaas je ze op.

Ik ga weer. Mogelijk tot over een paar jaar.

Verhoogd cholesterol

Ik ben gaan hardlopen omdat mijn conditie erg verslechterd was door mijn kantoorbaan. 
Toch is er later nog een andere reden bijgekomen.


Een paar jaar geleden is geconstateerd dat mijn cholesterol waarden erg hoog waren (9.2). Bij een regulier onderzoek werd dat ontdekt. Eerst heb ik geprobeerd om met een dieet de waarden naar beneden te krijgen, maar dat lukte niet (mijn lieve vrouw kookt(e) al erg gezond), verhoogd cholesterol bleek in de familie te zitten. De arts schreef me statines voor, met een dosering van 20 mg. Een jaar of wat later, tijdens een periode van spanning, kreeg ik een naar gevoel op mijn borst en ben ik een nachtje ter observatie opgenomen in het ziekenhuis. Ook moest ik daarna 'fietsen' (waarbij de zuignapjes er telkens afvielen). Bij het volgende bezoek aan de cardioloog zei hij niets te kunnen met de resultaten van het 'fietsen' (en terecht, want de waardes waren niet consequent). Toch schreef hij mij, met een pennenstreek, een verhoging van de dosering voor van 20 mg. naar 40 mg., zomaar, niet gefundeerd op bevindingen of harde data!


Als goed patiënt 'slik' je alles wat de arts je voorschrijft, tenminste ik wel.


Weer een poos later kreeg een kennis van mij klachten, hij was zijn oriëntatie vermogen en lichaamscoördinatie kwijt. Na een lang traject van onderzoeken kwam het volgende aan het licht: de statines hadden zich opgehoopt in zijn spieren en door de cholesterol remmers werden ook bepaalde stoffen niet aangemaakt die het lichaam wel nodig heeft. Hij moest per direct de statines laten staan.


Dat was voor mij een schok en sindsdien heb ik kritisch gekeken naar mijn 'medicatie', maar ja, wat kun je doen?
Ten langen leste heb ik besloten om de dosering te halveren (van 40 mg. terug naar 20 mg.), gewoon door het tabletje doormidden te breken. Ik deed dit op eigen initiatief en voelde me daar niet happy bij. Na overleg stond de huisarts mij toe om de medicatie te halveren en uiteindelijk er mee te stoppen (echt fijn zo'n huisarts die oor voor je heeft).


Alleen stoppen met de medicatie vond ik wat eenzijdig, meer sporten zag ik als een goed middel om mijn conditie te verbeteren en omdat dat ik wel eens had gelezen dat sporten kan bijdragen aan het verlagen van het cholesterol.


In het boek 'Born to run' van Christopher McDougall werd het dieet van de Tarahumara indianen in the Mexicaanse Copper Canyons nader beschreven: "If you had to pick just one desert-island food, you couldn’t do much better than chia, at least if you were interested in building muscle, lowering cholesterol, and reducing your risk of heart disease; after a few months on the chia diet, you could probably swim home. Chia was once so treasured, the Aztecs used to deliver it to their king in homage. Aztec runners used to chomp chia seeds as they went into battle, and the Hopis fueled themselves on chia during their epic runs from Arizona to the Pacific Ocean. The Mexican state of Chiapas is actually named after the seed; it used to rank right up there with corn and beans as a cash crop."


Dit deed mij besluiten om op zoek te gaan naar een leverancier van chiazaad en om het een paar maanden te proberen als supplement voor mijn dieet.
Via het Internet een leverancier kunnen achterhalen en meteen maar een paar kilo besteld.
Eerst at ik het met yoghurt, nadat het een nacht in de week had gestaan in koud water (de yoghurt voegde ik 's ochtends toe), maar na verloop van tijd ging mijn vrouw het ook gebruiken en zijn bereidde het 's avonds met gekookt water. Dat ben ik sinds die tijd ook gaan doen.


Vanaf medio 2010 ben ik chiazaad gaan eten. Nu eet ik het 's morgens samen met havermout en het is een voedzaam ontbijt waar je een paar uur op verder kunt.


In december van dat jaar heb ik voor het eerst mijn cholesterol waardes laten meten: 7.8/Ldl 5.8, in juni van 2011 weer: 7.4/Ldl 5.5 en afgelopen januari opnieuw: 6.3/Ldl 4.5. Wat was ik blij!!


Het werkt dus (in ieder geval voor mij) en ik ga er zeker mee door. Geen kans op neveneffecten van de statines meer en op een gezonde manier je cholesterol verlagen. Top.

Ademhaling

Zo aan het eind van het jaar wil ik toch nog een bericht plaatsen en het gaat over ademhalen tijdens het hardlopen.
Sinds enige tijd kwam ik lucht tekort bij het hardlopen, daardoor verzuurden mijn spieren en viel het hardlopen me erg zwaar. Dit kon zo niet doorgaan.
Daarom ben ik gaan speuren op het Internet en ben ik buikademhalen gaan onderzoeken. Wat een uitkomst heeft dat geboden!!!
Het is wennen, maar wanneer je het eenmaal onder de knie hebt, kun je gewoon veel langer lopen, zonder dat je spieren verzuren. Ook herstel je sneller na het hardlopen.
Overdag heb ik geoefend op het werk: inademen via de neus en niet de borstkas, maar de buik opzetten. Dan weer rustig uitademen via de mond, maar langer dan dat het inademen geduurd heeft. Mijn hartslag werd rustiger en ik raakte meer ontspannen. 
Kijk hier voor mee info (en doe de test ook meteen even).
Geleidelijk aan heb ik gemerkt dat buikademhaling steeds gemakkelijker wordt als je het veel geoefend hebt. In het begin moet ik mijn ritme even vinden. Het eerste stuk probeer ik zoveel mogelijk door de neus in te ademen en door de mond uit te ademen. Dat gaat goed totdat de behoefte aan zuurstof toeneemt. Dan ga ik er op over om door de mond te ademen. Soms helpt het om een klein beetje gebogen te gaan lopen en bij het inademen je buik naar voren te drukken. 
Al met al is de verbetering opmerkelijk, ik ben minder moe en herstel sneller na het hardlopen. Zelfs tijdens het hardlopen helpt om mijn kracht te vernieuwen. Echt geweldig en zo natuurlijk.

Teken

Ik vind het heerlijk om te "struinen" (niet zoals op deze website beschreven wordt), maar om gewoon een stuk te rennen, zonder dat je een vaste route in gedachten hebt. Soms kun je niet om vaste routes heen, bijvoorbeeld wanneer je maar weinig tijd hebt om hard te lopen.
Struinen houdt voor mij in dat ik over alle soorten paden en wegen ga om gewoon te genieten van het hardlopen. Vooral van bospaadjes kan ik erg genieten. Een poos geleden heb leuke kronkelpaadjes 'ontdekt' in de omgeving waar ik woon, heerlijk! Ik ervaar het als echt puur natuur. Gisteren liep ik op de Holterberg en kwam zowaar een ree tegen!
Toch neem ik regelmatig 'lifters' mee naar huis: Teken!, ongewenste gasten die ik liever niet met me mee wil dragen. Ik trek ze aan als vliegen. Elke keer wanneer ik door gras of bos gelopen heb, zie ik er een paar op mijn benen. Nu heb ik me aangeleerd om direct na het hardlopen mijn benen af te vegen met een doek of zachte borstel, zo raak ik de meeste kwijt. Daarna volgt een visuele inspectie en soms kijkt mij vrouw ook mee op die plaatsen die ik niet goed kan zien.
Af en toe ontglipt er een aan onze aandacht en die vind ik na een paar dagen terug wanneer ik jeuk op mijn been heb. Zo'n ondier heeft zich dan al danig naar binnen gewerkt en kost het wat  moeite om hem te verwijderen.
Een keer was het beest zo ver ingevreten dat ik naar de dokter moest om hem te laten verwijderen. Niet leuk, maar dat zijn ontstekingen ook niet.

Dus, heb je ook last van teken? Borstel je na het hardlopen af, doe je hardloopkleding zo snel mogelijk uit en ga douchen. Wrijf flink het washandje over je benen, zo worden er mogelijk nog een paar verwijderd.

Zo'n inspectie is niet leuk, maar beter dat dan Lyme. toch?

In het nieuwe jaar

Het nieuwe jaar is alweer een paar dagen oud. De sneeuw is nu weg en de temperatuur is wat aangenamer, afgelopen zaterdag was het zelfs zulk lekker weer dat ik de korte broek aan kon en zelfs een stukje op blote voeten heb gelopen!

Sinds november heb ik niet zoveel geschreven, het ontbrak me wat aan inspiratie hoewel er best wel veel gebeurd is. Onder andere:

Sneeuw en ijs
Ik heb in 2010 zolang mogelijk op blote voeten gelopen. Dat ging best goed, maar toen medio december de sneeuw en vorst echt door begon te zetten ging het mis.
Op een zaterdagmorgen heb ik mijn eerste poging gewaagd om in de echte winterkou te gaan hardlopen. De straten waren schoon, maar erg koud. Een rondje van 2,5 km is me slecht afgegaan, ik had erg koude voeten toen ik thuis kwam en de voeten opwarmen in koud water ging echt niet. Het was gewoon te pijnlijk!
Aan het einde van de dag had ik dikke blaren op mijn tenen en wat bleek? Ik had last van tweedegraads bevriezingsverschijnselen!
De (dikke) blaren uiteindelijk doorgeprikt, maar de voeten waren erg pijnlijk. Gelukkig ging het na een kleine week alweer wat beter.
Wat bleek? De koude was niet de boosdoener, maar de bepekelde wegen. Het schijnt dat de mix van water en pekel de temperatuur nog lager maakt en bevriezing bevorderd.
Het was een harde les en ik ga niet weer op blote voeten lopen als er pekel op de wegen ligt.

FiveFinger schoenen
Na de ervaring met de bevriezingsverschijnselen wilde ik graag dunne schoentjes hebben, zodat ik toch kan blijven hardlopen in de winter.
Op Marktplaats werden een paar FiveFingers aangeboden, ze zouden de aanbieder te klein zijn en de maat leek geschikt voor mij. Na wat over en weer mailen heb ik besloten om ze te kopen.
Ik was blij toen ze met de post afgeleverd werden, maar de vreugde was van korte duur. Wat bleek? Ze waren mij ook wat te klein, met name bij de tweede tenen. Daarom heb ik geprobeerd ze weer te verkopen, maar dat lukte  niet.
Na wat gespeurd te hebben op het Internet kwam ik er achter dat ik namaak FiveFingers gekocht had!
(Kijk maar op deze site: "birthdayshoes.com").

Ik heb contact opgenomen met de verkoper, maar deze zei: 'Ik heb ze ook aangeboden als FiveFingers en niet als Vibram FiveFingers'. Ik voelde me enigszins genomen, maar de verkoper legde uit dat hij ze gekocht had via Ebay en ze hem ook aangeboden waren als echte Vibrams.

Ik heb besloten ze te houden en om de nagels van mijn lange tenen goed in te tapen, om de nagels te beschermen.
Ze bevallen best wel goed en ik heb ze nu al een paar keer gebruikt.

Van koude voeten heb ik tot nu toe weinig last gehad, de doorbloeding komt na enige tijd goed op gang en de voeten voelden lekker warm aan.
Doordat de FiveFinger iets te klein zijn, moet ik beter op mijn voetzetting letten: Ik moet er goed op letten dat mijn voet al een achterwaartse beweging heeft voordat de bal van de voet de grond raakt, daardoor blijven de voeten goed achter in de schoenen en worden de tenen niet naar voren gedrukt.
Een leuke bijkomstigheid hiervan is dat mijn techniek ook iets verbeterde. (Weer een geluk bij een ongeluk.)

Ik heb nog steeds veel plezier aan het hardlopen.

Rennen in de bossen

Vorig weekend moest ik in Putten zijn. Ik kom daar wel eens vaker en had al opgemerkt dat je er mooi kunt hardlopen. Deze keer heb ik mijn hardloopkleding meegenomen en ben na de afspraak gaan lopen in de bossen.

Ik had op Afstandmeten.nl een route "uitgezet":

Tijdens het rennen merkte ik al snel dat ik me niet aan de route kon houden, ik had een afslag gemist doordat ik de afstand verkeerd ingeschat had. Dat was geen probleem; dan maar rennen op mijn richtinggevoel. (De uitgezette route heb ik later op afstandmeten.nl aangepast.)

Ik heb op alle soorten ondergrond en paadjes gelopen. De bladerlaag was lekker dik en dempte goed. Af en toe op een tak of een steen gestapt, maar zonder nare gevolgen. 

Het had de laatste dagen best geregend waardoor veel plassen waren ontstaan, sommige groot, andere klein en dan ook nog sterk variërend in diepte.

Ik ben er zoveel mogelijk (voorzichtig) doorgerend. Het was telkens weer een verrassing hoe diep de plas zou zijn en hoe modderig de bodem. Soms kwam het water tot de kuiten en een enkele keer tot de knieën.

Als ik de route op hardloopschoenen zou hebben gelopen zou ik meer om de plassen heen zijn gegaan. Het water zou de schoenen zwaar maken en dat is allemaal extra gewicht dat je mee moet dragen. Mijn voeten waren wel nat, maar door de bloedcirculatie bleven ze lekker warm. Natte schoenen zouden m.i. als koelblokken werken en de voet zou er onderkoeld door kunnen raken, om van al het zand in je schoenen maar niet te spreken.

Tijdens het rennen besefte ik dat ik wel erg alleen was. Ik kwam wandelaars en hardlopers tegen op de beter begaanbare wegen en paden. "Wat als ik een ongeluk zou krijgen, bijvoorbeeld door een val?" vroeg ik me af. Ik heb me daarom voorgenomen om bij een volgende tocht een fluitje mee te nemen. Mocht er wat gebeuren, dan kun je net zolang blijven fluiten totdat iemand je hoort en je opzoekt.

Het terrein was erg gevarieerd. Zand, grind, bladeren, modder, water, het werd een beste krachttraining.

Het loopje heeft met erg goed gedaan. Het gaf mee een voldaan gevoel om zo door de bossen gerend te hebben. Omdat ik me niet aan de route heb kunnen houden werd het een langer loopje dan ik gewild had, maar ik voelde me lekker fris en het herstel nadien ging ook goed.

Het lijkt erop dat mijn conditie beter begint te worden.

Deze keer ben ik wat vaker gestopt om me te oriënteren, maar ook om eens te kijken naar dingen die ik langs de weg tegen kwam, zoals het “Zwaartepunt van Nederland”.

 

Het gaf me nog meer plezier aan het lopen.

Bospaadjes - echte natuur!

Hobven is sowieso al een plezier om te doen. Het contact met het terrein waarop je loopt is heel direct en ik sta telkens weer verbaasd van de reflexen wanneer je een keer op een steen of iets anders stapt. De instinctieve reactie is gericht op zelfbescherming en ik heb maar zelden een open wond aan mijn voeten gehad.

Tot voor kort liep ik vooral op asfalt, dit komt mede doordat ik in de stad woon. Gelukkig woon ik wel vlakbij een landelijke omgeving, dus ik hoef maar een klein stukje te lopen voordat ik echt "buiten" ben.

Ik ben echter in de fortuinlijke situatie dat ik in een dorp werk dat grenst aan een bosrijke omgeving. Twee keer per week ga ik na het werk een stuk hardlopen. Dat bevalt me prima.

Ik hoef nu slechts een klein stukje te lopen om in de bossen te komen.

Sinds enige tijd leg ik al mijn looproutes vast op 'Afstandmeten.nl', een geweldige site waar ik dankbaar gebruik van maak. Veel van mijn looproutes sla ik met het kenmerk ‘Privé’ op, maar voor één route wil ik een uitzondering maken.

Sinds kort ben ik me namelijk meer gaan richten op het lopen op bospaden. Ik wilde graag meedoen aan de ‘Blubberrun’ op 31 oktober 2010 in Vorden en ben me daarop gaan voorbereiden. De functionaliteit op ‘Afstandmeten.nl’ om routes te kunnen maken kwam me daarbij goed van pas, vooral wanneer je gebruik maakt van een kaart in ‘OSM’ lay-out.

In deze lay-out worden zelfs de kleinste paadjes getoond en zo kan een heel gedetailleerde route opgetekend worden. Hierbij moet je wel rekening houden met het feit dat sommige paden niet meer gebruikt kunnen worden i.v.m. nieuwe aanplant of met verloedering in de staat van onderhoud van een bos.

Wanneer je een route maakt en je loopt deze kun je dus voor verrassingen komen te staan!

Hoe dan ook, ik heb een route gemaakt in de omgeving van Joppe in Gelderland. De route staat hier. Vlak bij de kerk kun je de auto goed parkeren.

Het is een geweldige route van veel zand en bos. Een enkele keer moet over een stuk asfalt gelopen worden, maar dat is slechts ter overbrugging om bij een ander stuk bos te komen.

De route ging over smalle en modderige paadjes waarbij je over omgevallen bomen moest springen. Het was heerlijk om de modder tussen mijn tenen te voelen. Echt lekker avontuurlijk en ook goed voor mijn conditie.

Omdat de paadjes soms erg kronkelig zijn moet je voortdurend van richting veranderen. Voor mij is dat een goede oefening, want bij lange rechte stukken kun je op de automatische piloot lopen en door de cadans een contant tempo aanhouden, maar op zulke kronkelige paadjes moet je voortdurend opnieuw op tempo komen en de zachte ondergrond vergt ook meer van je uithoudingsvermogen.

Mijn voeten en benen waren wel flink vies, maar de modder is goed af te wassen.

Voor mij voegt het op blote voeten rennen in de bossen een extra dimensie toe aan mijn Hobven avontuur.

--

Wat de ‘Blubberrun’ betreft: Ik zal er niet aan meedoen, want de 4 km gaat om 11:00u van start en de 6 en 12 km worden gelopen nadat de deelnemers van de 4 km weer terug zijn.

Zondagmorgen houd ik vrij voor het gaan naar de kerk.

Jammer dat steeds meer activiteiten zondagsmorgens ingepland worden, niet alleen omdat ik dan niet mee kan doen, maar meer omdat het aantoont dat de ontchristening en ontkerkelijking van Nederland steeds verdergaande vormen aan neemt.

Leren van je blessures

Afgelopen zaterdag had ik voorgenomen om 10 km te gaan lopen en ik wilde dat binnen een uur doen.
De route is niet spectaculair, het gaat door een bosrijke omgeving over een fietspad, langs een grote weg tot aan een rotonde en dan weer terug. Zo vroeg op de zaterdagmorgen is er maar weinig verkeer, dus is het een mooie route om te lopen.

Omdat ik de afstand binnen het uur wilde lopen heb ik vanaf het begin het tempo wat hoger ingezet. Waarschijnlijk heb ik me daarom meer afgezet en is er, precies op de bal van mijn voet, een wrijvingsplekje ontstaan. Pas na 6 km begon ik het te voelen en heb ik een andere loophouding aangenomen, namelijk meer door de knieën en de voeten platter op de grond gezet. Hierdoor ging het beter, maar het kwaad was al geschied.
Uiteindelijk heb ik de afstand binnen het uur gelopen, maar de 12 km van de zaterdag daarvoor ging een stuk beter.

Gisteren wilde ik een route van 8 km lopen, mooi door de bossen en landelijke omgeving van het dorp waar ik werk, het wondje leek voldoende hersteld te zijn (dacht ik) en ik heb de hele route uitgelopen. Toch kreeg ik last van het wondje, dat was jammer, maar het was wel een les voor mij.

Ik moest namelijk weer meer op mijn houding letten om de voet te ontlasten, meer door de knieën, vlakkere voetzetting, etc. Afgelopen zaterdag had ik, na de 10 km,  erge last van de spieren in mijn bovenbenen, maar gisteren bleek dat de spieren in de bovenbenen aanmerkelijk aangesterkt waren en ik kon de gekozen loophouding goed volhouden.

Dit was voor mij opnieuw een bevestiging dat er meer naar het lichaam geluisterd moet worden en dat een blessure geen verhindering van de gestelde doelen hoeft te betekenen, maar een leermoment kan zijn, waar je later veel aan hebt en je uiteindelijk toch beter van wordt.

De Voeten

Na jarenlang opgesloten te zijn geweest in schoeisel is het een openbaring voor je voeten om gelucht te worden, maar ze moeten er wel aan wennen.

Eigenlijk betekent HOBVEN dat je opnieuw moet leren hardlopen. Als je op blote voeten op dezelfde wijze hardloopt als dat je met schoeisel hebt gedaan, dan verzeker ik je dat je omkomt in de blaren en spierpijn.

Het is een nieuwe sensatie voor je voetzolen om in contact te komen met de objecten waar ze voorheen tegen beschermd werden.

Maar de spieren in je voeten zijn, door het schoeisel, voortdurend gesteund en zijn daardoor verzwakt en onderontwikkeld, tenminste die spieren die aangesproken worden tijdens het HOBVEN.

Dat zul je ook merken wanneer je begint met HOBVEN, je voeten zullen moe en soms zelfs pijnlijk aanvoelen.

Het is dus zaak om geleidelijk te beginnen.

Je voetzolen moeten aan het nieuwe lopen gewend raken, de spieren in je voeten en enkels moeten aansterken en je kuiten moeten getraind worden. Dat laatste vooral door een andere loophouding, namelijk met licht gebogen knieën en een rechte(re) rug.

Maar voordat je begint met HOBVEN moet je je instellen op de reacties van mensen;  mensen kunnen veel nare dingen zeggen (maar er zullen ook positieve reacties gegeven worden). Als je daar gevoelig voor bent kunt je er beter niet aan beginnen en bijvoorbeeld “Vibram Five Fingers (VFF’s) gaan gebruiken.

Mijn eerste trimloop

Even iets anders …

Gisteren heb ik voor de eerste keer deelgenomen aan een georganiseerde trimloop en heb me ingeschreven voor de 5km.

Het was überhaupt mijn eerste deelname aan een trimloop en dan ook nog op blote voeten! Ik was best zenuwachtig. Je ziet de overige deelnemers bezig met een warming-up en daar sta je dan, je komt aan op hardloopschoenen en doet ze dan uit om op blote voeten je eigen warming-up te doen (enigszins de omgekeerde wereld, nietwaar?) Ik heb me gewoon wat afzijdig gehouden en ben mijn eigen gang gegaan. Achteraf besef ik dat de meeste deelnemers gespannen waren.

Op het signaal om te verzamel bij de start ben ik een beetje achteraan gaan staan om alles rustig te bekijken en over me heen te laten komen. Het weer was ronduit slecht, het regende en er was een harde wind, voor het begin van de trimloop was ik al doorweekt.

Het startschot werd gelost en daar gingen we.

Ik heb me bewust ingehouden, er wordt al zoveel op een loper op blote voeten gelet dat ik niet de fout wilde maken om aan het begin teveel energie te verbranden en dan strompelend over de finish te komen.

Al snel veranderde het peloton in een langgerekt lint en iedereen leek zijn juiste tempo gevonden te hebben. Geleidelijk vond ik ook mijn plaatsje en kon ik, in mijn tempo, andere deelnemers inhalen. Enkele deelnemers waren halverwege al aan hun eindje, ze gaven toe dat ze te snel begonnen waren.


Het parcours ging over asfalt, gras, grind en klinkers, maar het was niet te zwaar om met blote voeten op te lopen. Vanaf de 4km paal ben ik me gaan richten op de eindstreep. Geleidelijk heb ik mijn tempo wat opgebouwd, om op het laatst (500 m. voor de finish) een gematigde sprint in te zetten en het tempo verder te verhogen. Op een bepaald moment ging dat niet meer en moest ik even inhouden, maar het zien van de finish gaf me een nieuwe stimulans. Nog snel een deelnemer ingehaald en een forse eindsprint ingezet. Resultaat: 5370 m in 30:09, niet slecht voor een eerste keer.

De hele loop door heb ik me gericht op het terrein en mijn eigen lichaam. Voor mij was het luisteren naar mijn lichaam het allerbelangrijkst, ik wilde geen gescheurde spier oplopen, of een andere blessure. Ik wil vooral plezier beleven aan het lopen.

De reacties van toeschouwers waren heel divers, maar vooral positief. Uitspraken varieerden van:
“The Barefoot runner!” tot “Blote voeten? Ja dat kan ook!”, ook een voorbijrijdende automobilist deed zijn raampje open en maakte een positieve opmerking. Een renner kwamen na de trimloop naar mij toe en stelde geïnteresseerde vragen, een ander zei “ik hoorde je helemaal niet aankomen, ineens was je naast me en weg was je”.

Voor mij is het een goede ervaring geweest en ik hoop het vaker te doen.