Rennen in de bossen

Vorig weekend moest ik in Putten zijn. Ik kom daar wel eens vaker en had al opgemerkt dat je er mooi kunt hardlopen. Deze keer heb ik mijn hardloopkleding meegenomen en ben na de afspraak gaan lopen in de bossen.

Ik had op Afstandmeten.nl een route "uitgezet":

Tijdens het rennen merkte ik al snel dat ik me niet aan de route kon houden, ik had een afslag gemist doordat ik de afstand verkeerd ingeschat had. Dat was geen probleem; dan maar rennen op mijn richtinggevoel. (De uitgezette route heb ik later op afstandmeten.nl aangepast.)

Ik heb op alle soorten ondergrond en paadjes gelopen. De bladerlaag was lekker dik en dempte goed. Af en toe op een tak of een steen gestapt, maar zonder nare gevolgen. 

Het had de laatste dagen best geregend waardoor veel plassen waren ontstaan, sommige groot, andere klein en dan ook nog sterk variërend in diepte.

Ik ben er zoveel mogelijk (voorzichtig) doorgerend. Het was telkens weer een verrassing hoe diep de plas zou zijn en hoe modderig de bodem. Soms kwam het water tot de kuiten en een enkele keer tot de knieën.

Als ik de route op hardloopschoenen zou hebben gelopen zou ik meer om de plassen heen zijn gegaan. Het water zou de schoenen zwaar maken en dat is allemaal extra gewicht dat je mee moet dragen. Mijn voeten waren wel nat, maar door de bloedcirculatie bleven ze lekker warm. Natte schoenen zouden m.i. als koelblokken werken en de voet zou er onderkoeld door kunnen raken, om van al het zand in je schoenen maar niet te spreken.

Tijdens het rennen besefte ik dat ik wel erg alleen was. Ik kwam wandelaars en hardlopers tegen op de beter begaanbare wegen en paden. "Wat als ik een ongeluk zou krijgen, bijvoorbeeld door een val?" vroeg ik me af. Ik heb me daarom voorgenomen om bij een volgende tocht een fluitje mee te nemen. Mocht er wat gebeuren, dan kun je net zolang blijven fluiten totdat iemand je hoort en je opzoekt.

Het terrein was erg gevarieerd. Zand, grind, bladeren, modder, water, het werd een beste krachttraining.

Het loopje heeft met erg goed gedaan. Het gaf mee een voldaan gevoel om zo door de bossen gerend te hebben. Omdat ik me niet aan de route heb kunnen houden werd het een langer loopje dan ik gewild had, maar ik voelde me lekker fris en het herstel nadien ging ook goed.

Het lijkt erop dat mijn conditie beter begint te worden.

Deze keer ben ik wat vaker gestopt om me te oriënteren, maar ook om eens te kijken naar dingen die ik langs de weg tegen kwam, zoals het “Zwaartepunt van Nederland”.

 

Het gaf me nog meer plezier aan het lopen.

Bospaadjes - echte natuur!

Hobven is sowieso al een plezier om te doen. Het contact met het terrein waarop je loopt is heel direct en ik sta telkens weer verbaasd van de reflexen wanneer je een keer op een steen of iets anders stapt. De instinctieve reactie is gericht op zelfbescherming en ik heb maar zelden een open wond aan mijn voeten gehad.

Tot voor kort liep ik vooral op asfalt, dit komt mede doordat ik in de stad woon. Gelukkig woon ik wel vlakbij een landelijke omgeving, dus ik hoef maar een klein stukje te lopen voordat ik echt "buiten" ben.

Ik ben echter in de fortuinlijke situatie dat ik in een dorp werk dat grenst aan een bosrijke omgeving. Twee keer per week ga ik na het werk een stuk hardlopen. Dat bevalt me prima.

Ik hoef nu slechts een klein stukje te lopen om in de bossen te komen.

Sinds enige tijd leg ik al mijn looproutes vast op 'Afstandmeten.nl', een geweldige site waar ik dankbaar gebruik van maak. Veel van mijn looproutes sla ik met het kenmerk ‘Privé’ op, maar voor één route wil ik een uitzondering maken.

Sinds kort ben ik me namelijk meer gaan richten op het lopen op bospaden. Ik wilde graag meedoen aan de ‘Blubberrun’ op 31 oktober 2010 in Vorden en ben me daarop gaan voorbereiden. De functionaliteit op ‘Afstandmeten.nl’ om routes te kunnen maken kwam me daarbij goed van pas, vooral wanneer je gebruik maakt van een kaart in ‘OSM’ lay-out.

In deze lay-out worden zelfs de kleinste paadjes getoond en zo kan een heel gedetailleerde route opgetekend worden. Hierbij moet je wel rekening houden met het feit dat sommige paden niet meer gebruikt kunnen worden i.v.m. nieuwe aanplant of met verloedering in de staat van onderhoud van een bos.

Wanneer je een route maakt en je loopt deze kun je dus voor verrassingen komen te staan!

Hoe dan ook, ik heb een route gemaakt in de omgeving van Joppe in Gelderland. De route staat hier. Vlak bij de kerk kun je de auto goed parkeren.

Het is een geweldige route van veel zand en bos. Een enkele keer moet over een stuk asfalt gelopen worden, maar dat is slechts ter overbrugging om bij een ander stuk bos te komen.

De route ging over smalle en modderige paadjes waarbij je over omgevallen bomen moest springen. Het was heerlijk om de modder tussen mijn tenen te voelen. Echt lekker avontuurlijk en ook goed voor mijn conditie.

Omdat de paadjes soms erg kronkelig zijn moet je voortdurend van richting veranderen. Voor mij is dat een goede oefening, want bij lange rechte stukken kun je op de automatische piloot lopen en door de cadans een contant tempo aanhouden, maar op zulke kronkelige paadjes moet je voortdurend opnieuw op tempo komen en de zachte ondergrond vergt ook meer van je uithoudingsvermogen.

Mijn voeten en benen waren wel flink vies, maar de modder is goed af te wassen.

Voor mij voegt het op blote voeten rennen in de bossen een extra dimensie toe aan mijn Hobven avontuur.

--

Wat de ‘Blubberrun’ betreft: Ik zal er niet aan meedoen, want de 4 km gaat om 11:00u van start en de 6 en 12 km worden gelopen nadat de deelnemers van de 4 km weer terug zijn.

Zondagmorgen houd ik vrij voor het gaan naar de kerk.

Jammer dat steeds meer activiteiten zondagsmorgens ingepland worden, niet alleen omdat ik dan niet mee kan doen, maar meer omdat het aantoont dat de ontchristening en ontkerkelijking van Nederland steeds verdergaande vormen aan neemt.

Leren van je blessures

Afgelopen zaterdag had ik voorgenomen om 10 km te gaan lopen en ik wilde dat binnen een uur doen.
De route is niet spectaculair, het gaat door een bosrijke omgeving over een fietspad, langs een grote weg tot aan een rotonde en dan weer terug. Zo vroeg op de zaterdagmorgen is er maar weinig verkeer, dus is het een mooie route om te lopen.

Omdat ik de afstand binnen het uur wilde lopen heb ik vanaf het begin het tempo wat hoger ingezet. Waarschijnlijk heb ik me daarom meer afgezet en is er, precies op de bal van mijn voet, een wrijvingsplekje ontstaan. Pas na 6 km begon ik het te voelen en heb ik een andere loophouding aangenomen, namelijk meer door de knieën en de voeten platter op de grond gezet. Hierdoor ging het beter, maar het kwaad was al geschied.
Uiteindelijk heb ik de afstand binnen het uur gelopen, maar de 12 km van de zaterdag daarvoor ging een stuk beter.

Gisteren wilde ik een route van 8 km lopen, mooi door de bossen en landelijke omgeving van het dorp waar ik werk, het wondje leek voldoende hersteld te zijn (dacht ik) en ik heb de hele route uitgelopen. Toch kreeg ik last van het wondje, dat was jammer, maar het was wel een les voor mij.

Ik moest namelijk weer meer op mijn houding letten om de voet te ontlasten, meer door de knieën, vlakkere voetzetting, etc. Afgelopen zaterdag had ik, na de 10 km,  erge last van de spieren in mijn bovenbenen, maar gisteren bleek dat de spieren in de bovenbenen aanmerkelijk aangesterkt waren en ik kon de gekozen loophouding goed volhouden.

Dit was voor mij opnieuw een bevestiging dat er meer naar het lichaam geluisterd moet worden en dat een blessure geen verhindering van de gestelde doelen hoeft te betekenen, maar een leermoment kan zijn, waar je later veel aan hebt en je uiteindelijk toch beter van wordt.

De Voeten

Na jarenlang opgesloten te zijn geweest in schoeisel is het een openbaring voor je voeten om gelucht te worden, maar ze moeten er wel aan wennen.

Eigenlijk betekent HOBVEN dat je opnieuw moet leren hardlopen. Als je op blote voeten op dezelfde wijze hardloopt als dat je met schoeisel hebt gedaan, dan verzeker ik je dat je omkomt in de blaren en spierpijn.

Het is een nieuwe sensatie voor je voetzolen om in contact te komen met de objecten waar ze voorheen tegen beschermd werden.

Maar de spieren in je voeten zijn, door het schoeisel, voortdurend gesteund en zijn daardoor verzwakt en onderontwikkeld, tenminste die spieren die aangesproken worden tijdens het HOBVEN.

Dat zul je ook merken wanneer je begint met HOBVEN, je voeten zullen moe en soms zelfs pijnlijk aanvoelen.

Het is dus zaak om geleidelijk te beginnen.

Je voetzolen moeten aan het nieuwe lopen gewend raken, de spieren in je voeten en enkels moeten aansterken en je kuiten moeten getraind worden. Dat laatste vooral door een andere loophouding, namelijk met licht gebogen knieën en een rechte(re) rug.

Maar voordat je begint met HOBVEN moet je je instellen op de reacties van mensen;  mensen kunnen veel nare dingen zeggen (maar er zullen ook positieve reacties gegeven worden). Als je daar gevoelig voor bent kunt je er beter niet aan beginnen en bijvoorbeeld “Vibram Five Fingers (VFF’s) gaan gebruiken.

Mijn eerste trimloop

Even iets anders …

Gisteren heb ik voor de eerste keer deelgenomen aan een georganiseerde trimloop en heb me ingeschreven voor de 5km.

Het was überhaupt mijn eerste deelname aan een trimloop en dan ook nog op blote voeten! Ik was best zenuwachtig. Je ziet de overige deelnemers bezig met een warming-up en daar sta je dan, je komt aan op hardloopschoenen en doet ze dan uit om op blote voeten je eigen warming-up te doen (enigszins de omgekeerde wereld, nietwaar?) Ik heb me gewoon wat afzijdig gehouden en ben mijn eigen gang gegaan. Achteraf besef ik dat de meeste deelnemers gespannen waren.

Op het signaal om te verzamel bij de start ben ik een beetje achteraan gaan staan om alles rustig te bekijken en over me heen te laten komen. Het weer was ronduit slecht, het regende en er was een harde wind, voor het begin van de trimloop was ik al doorweekt.

Het startschot werd gelost en daar gingen we.

Ik heb me bewust ingehouden, er wordt al zoveel op een loper op blote voeten gelet dat ik niet de fout wilde maken om aan het begin teveel energie te verbranden en dan strompelend over de finish te komen.

Al snel veranderde het peloton in een langgerekt lint en iedereen leek zijn juiste tempo gevonden te hebben. Geleidelijk vond ik ook mijn plaatsje en kon ik, in mijn tempo, andere deelnemers inhalen. Enkele deelnemers waren halverwege al aan hun eindje, ze gaven toe dat ze te snel begonnen waren.


Het parcours ging over asfalt, gras, grind en klinkers, maar het was niet te zwaar om met blote voeten op te lopen. Vanaf de 4km paal ben ik me gaan richten op de eindstreep. Geleidelijk heb ik mijn tempo wat opgebouwd, om op het laatst (500 m. voor de finish) een gematigde sprint in te zetten en het tempo verder te verhogen. Op een bepaald moment ging dat niet meer en moest ik even inhouden, maar het zien van de finish gaf me een nieuwe stimulans. Nog snel een deelnemer ingehaald en een forse eindsprint ingezet. Resultaat: 5370 m in 30:09, niet slecht voor een eerste keer.

De hele loop door heb ik me gericht op het terrein en mijn eigen lichaam. Voor mij was het luisteren naar mijn lichaam het allerbelangrijkst, ik wilde geen gescheurde spier oplopen, of een andere blessure. Ik wil vooral plezier beleven aan het lopen.

De reacties van toeschouwers waren heel divers, maar vooral positief. Uitspraken varieerden van:
“The Barefoot runner!” tot “Blote voeten? Ja dat kan ook!”, ook een voorbijrijdende automobilist deed zijn raampje open en maakte een positieve opmerking. Een renner kwamen na de trimloop naar mij toe en stelde geïnteresseerde vragen, een ander zei “ik hoorde je helemaal niet aankomen, ineens was je naast me en weg was je”.

Voor mij is het een goede ervaring geweest en ik hoop het vaker te doen.

Beginnen vanuit een blessure

Hoe vreemd dit ook klinkt, je kunt het beste met HOBVEN beginnen na een dikke blessure.
Vaak willen mensen niet luisteren naar goed advies en denken we "dat zal mij niet overkomen" en dus gaan we er stevig tegenaan (want we zijn toch zeker beter dan de ander).

En dan gaat het mis, vooral de kuiten krijgen het zo zwaar te verduren dat daar grote problemen uit kunnen ontstaan. In mijn geval is de overgang van de Achillespees naar de kuitspier gescheurd, en ik was letterlijk weken "uit de running".

Dat is gewoon jammer.

Toen ik aan het herstellen was had ik tijd om wat meer te lezen over HOBVEN. De site van Ken Saxton heeft een schat aan informatie. Vooral over het beginnen met HOBVEN. Het beste advies dat hij geeft is m.i. "laat het leuk blijven en blijf naar je lichaam luisteren".

Dat is wat ik nu probeer te doen. Een snelle tijd neerzetten is leuk, maar wanneer je lichaam onderwijl protesteert kun je beter naar je lichaam luisteren, 'een tandje terugschakelen' en plezier houden aan het lopen.

Het gaat tenslotte om het plezier aan het lopen, laten we dat voorop stellen. Al het andere komt dan vanzelf.

Voorzichtig begonnen

Ik vond het best wel moeilijk aan het Hobv avontuur te beginnen. Er is veel over te lezen en je hoort vooral positieve verhalen over hoe het hardlopen op blote voeten een oplossing is voor veel hardloop gerelateerde blessures.

Sommige verhalen leken me wat te mooi, maar goed, i.v.m. mijn blessure kon ik niet meer hardlopen met de schoenen die ik had en toch wilde ik wel graag blijven hardlopen.

Het was ondertussen al bijna winter en om dan nog te beginnen met hardlopen op blote voeten leek me wel een beetje erg heftig.
Daarom heb ik een compromis gesloten: ik ben begonnen op waterschoentjes.

Mijn huisgenoten vonden het wel een beetje vreemd (maar ja, ze kennen me nu onderhand wel, ik ben niet wars van uitzonderlijke dingen). Gelukkig is er een psychiatrisch centrum dichtbij waar ik woon en als ik daar maar ging hardlopen, dan zou ik niet teveel opvallen tussen al die mensen, vonden ze.

Ik vond het vooral moeilijk om de juiste loophouding te vinden, maar dat lukte na enige tijd redelijk goed (dacht ik, maar daarover later meer). De voeten deden in het begin wel een beetje pijn, maar voelde na het hardlopen lekker "rozig".

Het rondje dat ik toentertijd liep was ongeveer 2,5 km en wanneer ik op het psychiatrisch centrum was, deed ik mijn waterschoenen uit (het was 's morgen toch nog lekker donker) en liep ik een paar meter op blote voeten. Geleidelijk aan de afstand die ik blootsvoets liep steeds langer.

Wat wel erg belangrijk was (en is), is het aansterken van je spieren, vooral in de voet. Daarvoor deed ik flink veel oefeningen, zoals op de tenen lopen, springen, van de ene voet op de andere balanceren, etc., vooral de kuitspieren moeten getraind worden, want die krijgen het best hard te verduren.

De voortgang ging goed en ik voelde me er wel tevreden over.

Op een ochtend wilde ik vanaf het begin op blote voeten lopen om dan de waterschoenen aan te doen wanneer het niet meer ging. Dus de waterschoenen ter hand genomen en vertrokken....

Het ging best wel goed en ik voelde geen vreemde dingen. Uiteindelijk heb ik de hele 2,5 km op blote voeten gelopen. Thuis gekomen heb ik de voeten bekeken en er zaten een paar flinke blaren op. Wat was namelijk het geval: het was winter en het had best gevroren. Daardoor zijn de zolen van mijn voeten enigszins verdoofd en werden de signalen vanuit de voeten niet meer goed doorgegeven of opgepikt.

Ik moest die dag gewoon naar het werk en heb dat ook gedaan. Lopen ging erg moeilijk, maar ik heb pas laat op de avond de blaren doorgeprikt, er kwam heel wat vocht uit.

Waarom schrijf ik dit? Om aan te geven dat ik onverstandig geweest ben? Nee, ik weet namelijk dat veel hardlopers te hard van stapel lopen (en mijn fysiotherapeut heeft dat bevestigd), zich daardoor blesseren en een heel stuk achterop raken in het bereiken van hun doel om gewoon lekker te kunnen lopen. Geduld en een rustige opbouw van de belasting is een vereiste, maar wordt vaak uit het ook verloren in de ijver om wat te bereiken.

Dus: "Begin rustig!"

Opnieuw leren hardlopen. Wat er aan vooraf ging (3)

Gaan "als de wind"....

Achteraf besef je altijd weer dat de reclamefilmpjes van producenten een vertekend beeld van de realiteit geven. Alles gaat moeiteloos en je bent meteen de "Champ" (in realiteit voel je je voor aap gezet door je goedgelovigheid en ben je de "chimp"). Microsoft is daar erg goed, maar ook Nike en, zo bleek mij, Newton Running ook.

Het voelde een beetje vreemd aan om met schoenen te lopen waarbij de voorvoet hoger staat dan de hak. In goed vertrouwen ben ik ermee gaan lopen, eerst op de loopband bij het plaatselijke fitness centrum.

Dat was ook meteen het einde! Tijdens het lopen kreeg ik pijn in mijn linker voorvoet.

Om een lang verhaal kort te maken: het was voorlopig afgelopen met hardlopen. Wat was namelijk het geval? In mijn linkervoet ontstond een erg pijnlijke plek, mogelijk een verborgen probleem dat ik nog nooit opgemerkt had. Door de rand onder de "Newton Running Shoes" is er zoveel druk op die plek in mijn voorvoet gekomen dat het geleid heeft tot een pijnlijke blessure.

Ik kon zelfs niet meer gewoon lopen. Je kunt je voorstellen dat ik diep teleurgesteld en verdrietig was.

Na enige tijd ben ik de malle molen van de gezondheidszorg ingegaan. De huisarts kon niets vreemds vinden, röntgenfoto's gaven ook geen uitsluitsel over de oorzaak van het probleem. Uiteindelijk ben ik doorverwezen naar de podoloog, om inlegzolen aan te laten meten. Het resultaat was voor mij niet bevredigend en ik heb het eindproduct slechts een paar keer gebruikt.

Tijdens deze periode van niet kunnen hardlopen ben ik maar gaan fietsen om mijn conditie op peil te houden, maar mijn hart lag nog steeds bij hardlopen.

Door te speuren op het internet kwam ik uit bij sites over hardlopen op blote voeten (o.a. The Running Barefoot).

Hier ligt het begin van mijn Hobv avontuur....

Opnieuw leren hardlopen. Wat er aan vooraf ging (2)

Door het "naplezier" en omdat ik het internet af bleef struinen naar meer informatie over hardlopen in het algemeen en specifiek over "Pose Running", werd het mij steeds duidelijker dat landen op de voorvoet dé manier is om je voeten neer te zetten. Maar de dikte van de hakken van mijn hardloopschoenen zaten mij daarbij in de weg.

Ik ontdekte een variant op "Pose running", namelijk "Newton Running". De naam is ontleent aan de bekende Sir Isaac Newton, de ontdekker van de zwaartekracht.
In hun instructiefilmpjes laten de mensen van "Newton Running" zien dat je vanuit de heupen je bovenlichaam iets voorover moet buigen, met licht gebogen knieën. Je "valt" daardoor automatisch naar voren en je hoeft nu met je benen alleen nog maar je lichaam voor vallen te behoeden.

Deze firma heeft ook speciale hardloopschoenen bedacht en uitgebracht die voor een extra hefboomeffect moeten zorgen. Ze hebben dit gedaan door een rand van vier blokjes onder de voorvoet van je schoen te plaatsen:
Wanneer je dan op je voorvoet landt en je weer afzet, is het alsof je vanaf een klein randje stapt. Het hefboomeffect laat zich, volgens de firma, omzetten in extra kracht en daardoor grotere snelheid.

Deze schoenen leken me wel wat, maar ze worden in Nederland niet in de reguliere sportzaken verkocht. Er bleek een bedrijf in Zoetermeer te zijn (inmiddels alweer failliet) die de schoenen importeerde en op de markt bracht. Via hen heb ik me een paar "Newton Running Shoes" aangeschaft:

Ik had me helemaal voorgesteld dat ik zou gaan "als de wind"....

Opnieuw leren hardlopen. Wat er aan vooraf ging (1)

Misschien ken je dat wel, je begint met een nieuwe activiteit of hobby en het eerste wat je doet is: het internet afstruinen naar informatie.

Ik begon al redelijke afstanden te lopen en de conditie werd geleidelijk aan wat beter. Op zich ging het hardlopen wel goed, maar tijdens het afstruinen van het internet las ik over "Pose running". Dat leek me wel wat.
Filmpjes bekeken, artikelen erover gelezen en dan natuurlijk uitproberen.

Bij "Pose Running" maak je gebruik van de zwaartekracht. Je loopt, vanuit je heup, iets voorover met je bovenlichaam en daardoor "val" je wat naar voren. Om niet op je snuffer te vallen moeten je benen je wel bijhouden. Je voeten mogen niet voor je lichaam, maar moeten onder je lichaam blijven. Je neemt dus kortere pasjes, waarbij je de hakken flink omhoog moet laten komen in de richting van je "derrière". Zo ontstaat een mooie, rondgaande beweging van je benen.

Vandaar de cirkel in het embleem.


Daarbij moet je op je voorvoet lopen en niet op je hak. Dat laatste kan ook helemaal niet wanneer je vanuit de heup naar voren "valt", of je loopt in een wel erg vreemde houding, een cursieve C (dat is pas echt zwaar voor je knieën).

"Pose running" geeft een mooie loophouding, vooral wanneer je dit filmpje op YouTube bekijkt.


Nadat ik allerhande informatie tot mij genomen had, ben ik me gaan beoefenen in "Pose Running", op mijn Brooks Addiction 5's.
Uiteraard liep ik te hard van stapel (te veel, te lang, wie kent dat niet) en heb ik dat moeten bezuren met veel spierpijn, vooral in de kuiten.

Toch bespeurde ik wel direct een vooruitgang in mijn lopen. Wat me alleen in de weg zat waren de hakken van mijn schoenen. Ik wilde zo min mogelijk met mijn hakken op de grond komen (fout!) en vooral op mijn voorvoet lopen, daardoor plaatste ik mijn voet in een erg grote hoek, wat resulteerde in pijn in de kuiten (en heel veel "naplezier").

Het begin

Toen ik merkte dat mijn conditie wel erg slecht begon te worden wist ik dat ik er iets aan moest gaan doen om mijn conditie te verbeteren.
Hardlopen heeft volgens mij de beste tijd/resultaat verhouding. Er zijn niet veel attributen voor nodig, je hoeft je alleen maar om te kleden, een warming-up te doen en je kunt gaan. Bij andere sporten is dat anders. Wielrennen vergt een grote investering (de fiets en kleding) en je moet heel wat kilometers fietsen om het effect van de oefening te ervaren in je lichaam en dat kost tijd.

Tijd die je als echtgenoot en vader van drie kinderen niet altijd hebt.

Ik had al een paar Brooks Addiction 5 hardloopschoenen en ben gewoon begonnen. Achteraf verbaas ik me erover dat ik serieus dacht dat ik al kon hardlopen. Ik ging er vanuit dat hardlopen niets anders is dan de ene voet voor de andere te plaatsen en dat in een versneld tempo. Gewoon doen, dus. Nu ben ik erachter dat dat helemaal niet zo is. Ik heb mijn mening moeten herzien en helemaal opnieuw moeten leren hardlopen.